Ασπρόλευκη & Κοκκινέρυθρη


Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα πολύ ψηλό βουνό που βρισκόταν κοντά σ’ ένα πολύ χαμηλό χωριό, υπήρχαν δύο πύργοι δίπλα – δίπλα, ο άσπρος και ο κόκκινος. Εκεί έμεναν δύο δίδυμες αδερφές μαγισσούλες, η Ασπρόλευκη στον άσπρο και η Κοκκινέρυθρη στον κόκκινο. Αν και αδερφές, η αλήθεια ήταν ότι δεν τα πήγαιναν και πολύ καλά μεταξύ τους. Και μήπως ξέρετε γιατί; Χμμμ!!! Ακούστε λοιπόν: `Όταν γεννήθηκαν, η μαμά τους που ήταν κι εκείνη μάγισσα – αλλά όταν λέμε μάγισσα εννοούμε της κακιάς ώρας – από την πολλή χαρά της άρχισε τα μάγια για να γίνουν όμορφες, έξυπνες, υγιείς και καλότυχες, αλλά τα έκανε τόσο θάλασσα που ναι μεν στη μία της κορούλα όλα (σχεδόν) πέτυχαν στην άλλη όμως δεν πέτυχαν. Κι έτσι η μία έγινε πανέμορφη αν και λίγο άσπρη, η άλλη όμως πω – πω – πω, έγινε κατακόκκινη. Μάλιστα, σαν ντοματούλα έμοιαζε η καημένη. Προσπάθησε η μαμά τους να διορθώσει ό,τι είχε κάνει μα μάταια. Κι όχι μόνο δεν διόρθωσε τίποτα αλλά από κάτι μαγικά που έκανε κατάφερε να … εξαφανίσει τον εαυτό της!


Από τότε πέρασαν χρόνια πολλά, οι διδυμούλες μαγισσούλες μεγάλωσαν, και η Ασπρόλευκη έγινε πολλή όμορφη, σχεδόν πεντάμορφη. Η φήμη της είχε απλωθεί παντού κι απ’ όλα τα μέρη της γης έρχονταν παλικάρια να τη ζητήσουν σε γάμο. Η Κοκκινέρυθρη όμως δεν είχε ανάλογη τύχη. Για την ακρίβεια είχε την εντελώς αντίθετη τύχη. Και η δική της φήμη είχε απλωθεί όχι όμως για την ομορφιά της αλλά για το χρώμα της! Τόσο κόκκινη κοπέλα δεν είχε κανείς ποτέ ξαναδεί. `Ετσι η Κοκκινέρυθρη κλείστηκε στον εαυτό της, έγινε στριμμένη εντελώς και ζήλευε αφάνταστα την αδερφή της. Γι αυτό κι έχτισε τον κόκκινο πύργο αντίκρυ από τον άλλο, τον άσπρο και πήγε να ζήσει εκεί μονάχη της.


Ο καιρός περνούσε και οι διδυμούλες με το ζόρι μιλούσαν μεταξύ τους, όσες προσπάθειες για να τα βρούν κι αν έκανε η Ασπρόλευκη. `Ωσπου μια μέρα η Κοκκινέρυθρη έλαβε μια πρόσκληση σε γάμο. Ποιος άραγε να την καλούσε σε γάμο; Σπάνια λάβαινε προσκλήσεις. Την άνοιξε με λαχτάρα και διάβασε γρήγορα ποιος την είχε θυμηθεί μα απογοητεύτηκε. Και ξέρετε γιατί; Γιατί την πρόσκληση της την είχε στείλει η αδερφή της. Μάλιστα, η Ασπρόλευκη παντρευόταν το πιο ξακουστό παλικάρι πάνω στη γη! Πω – πω πώς ζήλεψε και κοκκίνισε ακόμα περισσότερο από τη ζήλια της μόνο η ίδια το ήξερε, α! και ο μοναδικός της φίλος ο Κοκκινολαίμης. «`Ώστε έτσι ασπρουλιάρα αδερφούλα, ε;» μονολόγησε. «Παντρεύεσαι και μας θυμήθηκες. Και με καλείς στο γάμο σου για να με κοροϊδεύουν όλοι! Μωρέ πριτς που θα έρθω!» , είπε με παράπονο κι ένα δάκρυ κόκκινο κύλησε στο κόκκινο πρόσωπό της. Ο Κοκκινολαίμης τη λυπήθηκε. Μόνο εκείνος ήξερε ότι η Κοκκινέρυθρη στην πραγματικότητα δεν ήταν κακή αλλά απλά άτυχη. `Επιασε με το ράμφος του ένα μεταξωτό κόκκινο μαντιλάκι και της το έδωσε να σκουπιστεί. Εκείνη τον χάιδεψε τρυφερά στο κεφαλάκι του. Ο κοκκινολαίμης ήταν η μόνη της παρηγοριά και παρέα. «Γιατί δεν πας; Μπορεί να περάσεις ωραία» της πρότεινε, μα εκείνη κούνησε αρνητικά το κεφάλι της. Δεν θα άντεχε τη σύγκριση μεταξύ των δυο τους. `Ολοι θα γελούσαν μαζί της…
 

… Οι ετοιμασίες εντωμεταξύ στον απέναντι πύργο προχωρούσαν με γοργό ρυθμό. Η Ασπρόλευκη έλαμπε από ευτυχία. Παντρευόταν ένα βασιλόπουλο που όμοιό του δεν υπήρχε στην παλικαριά και την ομορφιά. `Οσο για το νυφικό της τι να πει κανείς! Τα καλύτερα υφάσματα, τα πιο πρωτότυπα σχέδια τα πιο σπάνια σμαράγδια είχαν συγκεντρωθεί για να ραφτεί το πιο τέλειο νυφικό. Ο πύργος είχε στολιστεί από πάνω μέχρι κάτω με άσπρα λουλούδια και χρυσά φώτα. Και να που έφτασε η μέρα του γάμου. Κόσμος ερχόταν από νωρίς ενώ τα δώρα για το ευτυχές ζευγάρι είχαν γεμίσει 17 δωμάτια!


Η Κοκκινέρυθρη καθόταν στο παράθυρό της και έβλεπε ό,τι συνέβαινε. Γέλια και μουσικές ακούγονταν μέχρι τα κόκκινα αυτιά της και την έκαναν ακόμα πιο πολύ να στενοχωριέται. Πόσο αλήθεια θα ήθελε να ήταν κι εκείνη εκεί, να χορεύει, να γελά, να μπορεί να κοιτάξει κι εκείνη ένα παλικάρι χωρίς να ντρέπεται ή να φοβάται μήπως την κοροϊδεύουν. Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν χωρίς εκείνη να το καταλαβαίνει. Κατακόκκινα δάκρυα που κύλησαν στο περβάζι κι από κει φτάσανε μέχρι κάτω στον κήπο και συνέχισαν ώσπου έφτασαν στο πύργο της Ασπρόλευκης. Τα δάκρυα δεν τελείωναν με τίποτα. Σχημάτισαν μια μικρή κόκκινη λιμνούλα γύρω από τον κήπο της Ασπρόλευκης που ήταν πλημμυρισμένος από άσπρα τριαντάφυλλα και … ξαφνικά τότε έγινε κάτι μαγικό…


Τι μαγικό; Πόσο μαγικό; Θα τα μάθετε την επόμενη εβδομάδα. Υπομονή!!!
 

Μαρία  Κίτρα
maraki@
junior.gr